EN 1090-2 Standardı

Türkiye’de EN 1090 Sertifikasına Sahip Firmalar

Avrupa’daki proje ve mühendislik firmaları ürünlerini üretmek üzere zaman zaman diğer ülkelerdeki üreticileri araştırıyorlar ve kendi tedarikçi listelerine ekliyorlar.

Bu araştırmaları sırasında bana ulaşanların en çok sorduğu soru “Türkiye’de EN 1090 sertifikasına sahip firmaların listesine nasıl ulaşırız” oluyor.

Maalesef birçok ülkede bu tarzda listeler mevcut değil veya sınırlı sayıda imalatçı ve bilgi mevcut. Şu anda en geniş bilgi “Online Register EN 1090” adı ile yayında bulunan www.en1090.net adresinde mevcut. GSI SLV’nin sponsorluğunda hazırlanmış olan sitede başta Alman onaylanmış kuruluşlarının belgelendirdiği firmalar yer alıyor. Sitede bunun dışında diğer ülkelerden de belgeli firmaların bir kısmının bilgilerine ulaşılabiliyor. Site belgeli firmalarının bilgilerini burada yayınlamak isteyen tüm onaylanmış kuruluşlara açık olsa da bazı firmalar bilgilerini paylaşmak istemiyorlar.

prEN 1090-2:2015 ile prEN 1090-2:2017 Taslakları Arasındaki Farklar ve Düzeltilmiş Bölümler

EN 1090 standardı 2015 yılında başlayan çalışmalar ile güncellenmeye başlamıştır. 2015 tılında yayınlanan ilk taslak metinde daha önceki yazımda belirttiğim bazı eksik ve hatalar vardı.

Ben ve benim gibi diğer komite üyelerin itirazları nedeniyle EN 1090 standart metninde bazı düzeltmeler yapılmıştır. Konu ile ilgili daha önceki yazımda belirttiğim eksik ve hatalar 2017 tarihli taslak metinde aşağıdaki gibi değiştirilmiştir.

EN 1090 standardına göre CE işaretleme adımları

Çelik ve alüminyum yapı malzemelerinin CE işaretlemesi için yöntemleri tarif eden EN 1090-1 standardı belgelendirmenin, CE işaretleme ve Performans Beyanının temelini vermektedir. Uygulama gereklilikleri çelik yapılar için EN 1090-2’de alüminyum yapılar için EN 1090-3’de verilmektedir.

Yapı Malzemeleri Yönetmeliğine göre yapı malzemelerinde CE işaretlemenin 2014 yılında zorunlu kale gelmesinden sonra birçok belgelendirme ve eğitim firması belgelendirme yöntemlerini anlatır kılavuzlar yayınlayarak firmaların standarda uyumlarını kolaylaştırmaya çalışmışlardır. Ancak üretim yöntemlerini çokluğu, proje bazlı firmalarda sürekli değişen müşteri istekleri, firmanın sadece bir komponent mi yoksa tüm binayı mı ürettiği, farklı kalite ve gruplarda malzemelerin kullanımı, farklı kaynak yöntemleri, farklı uygulama sınıfları (EXC 1 den EXC 4 e kadar) gibi birçok parametrenin değişimi ile tek bir kılavuz genellikle firmalara uygun olmamaktadır.

Yapı Malzemeleri Yönetmeliği (CPR) ve CE İşareti ile ilgili Önemli Noktalar

Yapı Malzemeleri Yönetmeliğine (CPR) bağlı olarak CE İşareti kullanabilmek için ürün ile ilgili bir harmonize standardın bulunması gerekir. Güncel harmonize standartların tam listesine Çevre ve Şehircilik Bakanlığının yayınladığı “Yapı Malzemeleri Yönetmeliği (305 2011 Ab) Kapsamında Uygulanacak Teknik Şartnamelerin Yayımlanması Hakkında Tebliğ” aracılığıyla ulaşılabilir.

Çelik ve alüminyum yapı malzemeleri için geçerli olan EN 1090 standardı 01.09.2012 yılından itibaren uygulanabilir ve 01.07.2014 yılından itibaren de zorunludur.

Şimdi Bu Çelik Yapı Değil Mi?

Bina üzerlerine ilave olarak yapılan katlar, çatı kapatmaları, anten sistemleri, güneş enerji sistemleri gibi birçok yapı elemanı basit bileşenler gibi görünse de risk içeren parçalardır.

Fotoğrafta görünen çelik yapı bileşeninin dışarıda imal edilip yerine monte edildiği her haliyle belli. Bu durumda bu bileşen için de CE belgesi olması gerekmektedir. CE belgesi ve CE işaretini hem belediye, hem bina yönetimi, hem de kurulumu yapan telekomünikasyon şirketi sorgulamalıdır.

EN 1090 Standardına Atıf Yapan Standart ve Yönetmelikler

İlk çalışmaları 1980’li yıllarda Alman Standardı olarak yapılan EN 1090 standardı, zaman içinde Avrupa birliği gereklilikleri göz önüne alınarak EN standardı olarak revize edilmiştir. Avrupa Ekonomik Alanı için Avrupa’ya uygunluk anlamında CE markasının kullanımı ile birlikte de birçok ürün standardı revize edilmiştir.

CE markalaması amacı ile uyumlaştırılan standartlardan birisi de EN 1090 standardıdır. Öncesinde sadece çekil ve alüminyum olarak iki bölümden oluşan standart, harmonizasyon süreci ile 3 bölüme çıkartılmış, ilk bölüm Uygunluk Değerlendirme Gerekleri olarak yayınlanmıştır. Diğer iki bölüm de ayrı ayrı çelik ve Alüminyum yapılar için teknik gerekler olarak revize edilmiştir.